گل من بستان، گشته چون رویت
 
چمن از گل شد، چون ســر کویت
 
بلبل از مستی هر نفس نغمه ای سر کند
 
سبزه درگیرد روی صحرا را
 
لالــــه آرایـد چهره زیـبـا را
 
قطره باران چهره لاله را تر کند
 
با مینای می آمـــــــاده کن می را
 
هان مطرب بزن ساقی بده می را
 
کز بلبل آید نغــمه نـــوروزی
 
پر کن قدح با شادی پیروزی
 
دلدادگان را ای گـــل صــلا ده
 
جامی زما گیر جامی به ما ده
 
نوگلی پـــیدا در بــــهاران کن
 
رو و مویش را بوسه باران کن
 
هر دم از شادی خنده زن، باده خور پای گل
 
لاله گر خواهی آتشین رویش
 
سنبل ار جویی تار گیـسویش
 
گل اگر باید چهره او نگر جای گل
 
شد فصل گل و من دور از آن ماهم
 
ای سرو روان وصلت زجـان خواهم
 
باز آ که چون گل در کنارم باشی
 
در نوبــــهـــاران نوبــهـارم باشی
 
دلدادگان را ای گل صــــــلا ده
 
جامی زما گیر جامی به ما ده



تاريخ : پنج‌شنبه 17 مهر 1393 | 09:47 | نويسنده : mg6 | ارسال نظر(0)
💬 نظرات کاربران
💬ثبت نام کاربران
💬ورود کاربران